Şeytan‘ı birçok kişi duymuştur. The Exorcist‘in rip-off ya da yeniden yapımı ve Türk yapımı korku filmi.

Bir şekilde edindiğim filmi, ilk uygun olduğum gün izledim. Bu tür şeylerde kendini gülmek için zorlayan insanlardan olmuyorum. Ancak bir sahnede kahkaha atmadan edemedim ve filmin bir kısmını da tebessümle izledim.

Film birkaç küçük değişiklik dışında, The Exorcist‘in aynısı. Değişiklikler ise (Müslüman) Türk izleyici düşünülere yapılmış. İncil yerine Kuran, Kutsanmış Su (Holy Water) yerine de Zemzem Suyu bulunuyor. İbadet yeri kilise yerine cami, din adamı ise papaz değil, Müslüman din alimi. Ancak, şaşırtıcı bir şekilde, müzik bile The Exorcist ile aynı! Mike Oldfield’ın Tubular Bells‘inin introsu, bu filmde de kullanılıyor.

Filmin, Türkiye sınırlarını aşmış bir kült olduğundan bahsetmeye gerek yok: prodüksiyon kötü, yönetmenlik gerçekten kötü, vs vs. Şeytan‘ın, diğer Türk filmleriyle de ortak olan başka bir yönünden ve bana ilginç gelen bir özelliğinden bahsetmek istiyorum.

» Read the rest of the entry..

Bir süredir Türk filmi izlemiyordum. Doğrusu ilaç gibi geldi. Digiturk’teki Sinematurk adlı kanalda ne var ne yok diye bakarım evde olduğumda, ancak her zaman ilginç bir şey bulunmuyor.

Her neyse… Yavuz Özkan’ın yönetmenliğini yaptığı bir film. Aynı zamanda başrollerde oynuyor. Yavuz Özkan, bir iki filmini bildiğim ancak kendisinden haberdar olmadığım bir isimdi. Beş filmini edindim, bunlar bitince diğer beşini de edineceğim.

Filme gelirsem… Her şeyden önce: güzel bir öykü, güzel bir anlatı, güzel bir sinema dili. Zaten 1980′lerden itibaren Türk sineması, pek kıymet bilinmese de, oldukça güzel filmlere kavuştu. Ya basit gibi görünen derin filmler oldular (Muhsin Bey, Züğürt Ağa gibi) ya da derin ve pek bu yüzden sıradan izleyici tarafından pek sevilmeyen filmler oldular. Umut Yarına Kaldı ikinci türden bir film bence. Çok derin bir öykü olmasa da, bazı şeyleri anlamak için açık gözlerle bakmak gerekiyor.

» Read the rest of the entry..